Mil key

Dnie w zimowe miesiące są zdecydowanie za krótkie. Wychodzisz na dwór i musisz się spieszyć, bo lada moment może zaskoczyć cię ciemność. Choć z drugiej strony to ile można w ziąb siedzieć na dworze, podczas gdy latem długie dnie mają większą rację bytu. Szarawa zasłonięta, więc wybyłyśmy na odwiedziny w niedalekie rodzinne strony.

Po drodze zahaczyłyśmy jeszcze o plac zabaw w parku obok. Nie było żywej duszy, tylko my. Choć ślady na świeżym śniegu wskazywały, że plac był odwiedzany całkiem niedawno. Że huśtawki się raz huśtały, zjeżdżalnie ślizgały a karuzele kręciły.

W końcówce poprzedniego roku niedoczekaliśmy się śniegu. Dla staruszków to całkiem dobra opcja, ze względu na mniej utrudnień w ruchu i przede wszystkim odpada obowiązek odśnieżania. A tutaj sklala ma rzeczywiście znaczenie. Zupełnie co innego, jeśli jest się dzieckiem! A jeszcze sprawa nabiera dodatkowego wymiaru, jeśli jesteś dzieckiem i... masz ferie. Tak. Wtedy ten biały puch jest bardzo wyczekiwany, bo co robić przez cały dzień? Siedzieć w domu i bąki zbijać, kiedy energia niespożytkowana kumuluje się? Skandal. Nie może być! Na szczęście (dzieci, a jakże) spadł ten śnieg w ilości zupełnie wystarczającej na sankowanie.

Wybraliśmy się w szóstkę na pobliską górkę. W proporcjach 2:4 lub 1:5, ewentualnie 3:3. Wyglądaliśmy trochę jak rodzina wielodzietna. Jednak to nie to ;) Kuzyn ciągnął kulig złożony z dwóch sań siłą własnych wyhodowanych przez lata mięśni, ja zaś pchałam obok wózek z najmniejszą. Niemal całą trasę dało się "ciągnąć".Juhuł! Po jakichś 15 minutach dotarliśmy szczęśliwie na górkę i w międzyczasie udało mi się zrobić kilka zdjęć.

W tym roku Aurelia napisała, a w zasadzie narysowała swój pierwszy list do Mikołaja. Jestem pełna podziwu dla jej skrupulatności i dokładności. Naprawde bardzo sie postarała, narysowała KOLOROWE tory z mostem i <koniecznie> zakrętami. Była tez ciuchcia z wagonami i piekny zamek. Z łakoci wybrała cukierki, choć byłam pewna,że padnie na kinderjajo.
Mikołaja na kopercie narysowałam juz ja, ale kolory nadała mu Aurelka. Muszę przyznać, że mnie zaskoczyła : błyszczące złote buty, fioletowe spodnie i pas, złota broda <brokatowym długopisem, a jakże> i fioletowa buzia <od czego?>.

Jak to o tej porze roku zwykle bywa jest raczej chłodno i deszczowo, place zabaw zazwyczaj świecą pustkami. Tylko nieliczni decydują się na harce w takiej aurze. Do tego należy wliczyć w koszty krótki okres trwania zabawy ze względu na to, że ciemno robi się już koło godziny 16. Ja raczej nie zaliczam sie do entuzjastek siedzenia w zimnie, ale co innego Aurelia. Musiałam długo ją przekonywać byśmy ruszyły dalej. Jak widać dzieciom matka natura nigdy nie przeszkadza, wręcz przeciwnie.

Jezioro w Piechcinie to całkiem interesująca ciekawostka. Wygląda jak Grecja czy Chorwacja ze względu na błękitno-turkusową wodę, która jest naprawdę przejrzysta, bo aż do 12 metrów. Na około akwenu wystają wysokie, strome skały wapienne i to właśnie ich obecność jest powodem tego zjawiska. Otóż jeszcze sześćdziesiąt lat wstecz była tutaj czynna kopalnia odkrywkowa tego surowca. Wapień pozyskiwało się głównie do produkcji wapna, cementu, sody. Kiedy ją zamknięto utworzył się ten popularny w kujawsko-pomorskim zbiornik wodny.

Na dnie jeziora są pozostałości po dawnej eksploatacji górniczej, m.in. rury, stalowe płyty, schody, ale także dwa zatopione samochody Fiat 126, opony samochodowe, drewniana 6,5-metrowa żaglówka kabinowa i 12-metrowy morski jacht, którego maszt widać z jednej ze skał. Na płytszej wodzie występuje roślinność, gdzieniegdzie całkiem spore martwe drzewa oraz ryby okonie i szczupaki.

Bardzo strome zbocza, skaliste dno i ogólnie teren prywatny wraz ze znakami informującymi o zakazie kąpieli nie zniechęcają potencjalnych amatorów pływania. Jednak woda często bywa naprawdę zimna, więc te kąpiele nie trwają zbyt długo. Piechcin przede wszystkim upatrzyły sobie pary nowożeńców na sesje ślubne. Podczas naszej wycieczki było ich chyba z pięć. Jest tam chyba z sześć stałych punktów do pozowania na których się zmieniali.

Jeszcze niedawno myślałam, że mnie to ominie. Takie przeboje zdarzają się przecież wszystkim wokół, a nie mnie, tym bardziej, że jak dotąd nie miałam problemów z naszym "aniołkiem". Jednak nastał moment, kiedy to cudne dziecię pokazało swoje drugie oblicze! Jakie ogromne jest moje zdziwienie, nie muszę tłumaczyć.
Bunty i bunciki zaczynają towarzyszyć nam każdego dnia, przy niemal każdej czynności. Zwłaszcza jeśli chodzi o poranne ubieranie, wyjście do sklepu czy powrót do domu. Och.. brakuje mi już sił czasami. Gdzie jest moje dziecko? Co to się dzieje? Widać przyszedł czas na moją weryfikację, muszę wziąć się w garść i podjąć to wyzwanie. Na pewno damy radę okiełznać tego urwisa...

Co prawda, czerwiec już się niemal dopełnił, ale jego ostatnie tchnienie załapało się na tę skromną relację. Każdego miesiąca ogród mojej mamy odsłania swoje niepowtarzalne oblicze. Ba, zmienia się nawet jeszcze częściej, bo niektóre rośliny pokazują kumulację piękności niezwykle krótko. Do tego dodać muszę, że sama opiekunka ogrodu, jak na kobietę przystało często zmienia zdanie, stąd i jej królestwo co chwila jest przekopywane, reorganizowane, przemeblowywane. Dlatego, każdy, kto bywa tam raz na jakiś czas na pewno będzie nieco zaskoczony, że nawet drzewo przewędrowało 10 metrów dalej, a na innym zawisły kolorowe butelki. W tym osobliwym miejscu nie ma prawa się nudzić! Zapraszam na relację z ogrodu czerwcowego...