Mil key

W tym roku Aurelia napisała, a w zasadzie narysowała swój pierwszy list do Mikołaja. Jestem pełna podziwu dla jej skrupulatności i dokładności. Naprawde bardzo  sie postarała, narysowała KOLOROWE tory z mostem i <koniecznie> zakrętami. Była tez ciuchcia z wagonami i piekny zamek. Z łakoci wybrała cukierki, choć byłam pewna,że padnie na kinderjajo.
  Mikołaja na kopercie narysowałam juz ja, ale kolory nadała mu Aurelka. Muszę przyznać, że mnie zaskoczyła : błyszczące złote buty, fioletowe spodnie i pas, złota broda <brokatowym długopisem, a jakże> i fioletowa buzia <od czego?>.

  Jak to o tej porze roku zwykle bywa jest raczej chłodno i deszczowo, place zabaw  zazwyczaj świecą pustkami. Tylko nieliczni decydują się na harce w takiej aurze. Do tego należy wliczyć w koszty krótki okres trwania zabawy ze względu na to, że ciemno robi się już koło godziny 16.  Ja raczej nie zaliczam sie do entuzjastek siedzenia w zimnie, ale co innego Aurelia. Musiałam długo ją przekonywać byśmy ruszyły dalej. Jak widać dzieciom matka  natura nigdy nie przeszkadza, wręcz przeciwnie.

 Jeszcze niedawno myślałam, że mnie to ominie. Takie przeboje zdarzają się przecież wszystkim wokół, a nie mnie, tym bardziej, że jak dotąd nie miałam problemów z naszym "aniołkiem". Jednak nastał moment, kiedy to cudne dziecię pokazało swoje drugie oblicze! Jakie ogromne jest moje zdziwienie, nie muszę tłumaczyć.
  Bunty i bunciki zaczynają towarzyszyć nam każdego dnia, przy niemal każdej czynności. Zwłaszcza jeśli chodzi o poranne ubieranie, wyjście do sklepu czy powrót do domu. Och.. brakuje mi już sił czasami. Gdzie jest moje dziecko? Co to się dzieje? Widać przyszedł czas na moją weryfikację, muszę wziąć się w garść i podjąć to wyzwanie. Na pewno damy radę okiełznać tego urwisa...

   Za nami najtrudniejszy okres. Rzekomo, bo jeszcze ciągle coś. Teraz trchę się narobiło nowych rzeczy. Kurczę, kurczę, kurczę. Aurelka rośnie, w tym roku dane było jej zbaczyć śnieg tylko jeden raz i to w bardzo lichej postaci. Wczoraj bardzo ładnie napadało w Polsce. Ile bym dała by szuflować te zaspy, nawet cały dzień.A po wszystkim zjeść miskę najpyszniejszej gorącej zupy od babci. Kto by pomyślał?   U nas nawet ciepło, w niedzielę poszliśmy na spacer d pobliskiego parku. Gwar ptaków jakby skandwał nadchodzącą wiosnę. To przepiękna melodia natury. Balsam dla uszu. Słońce miło łuskało nas po policzkach. Jeden dzień bez szarości. Wieczorem spłynęła gęsta mgła i zasłoniła wszystko.
 

   Po serii wczorajszych triumfów, gdzie potrafiłam się dogadać z urzędniczką i gdzieś tam w sklepie, dziś przyszedł dzień porażki. Tak dokładnie, przecież zimny prysznic jest wskazany właśnie w takich sytuacjach, żeby się w głowie nie poprzewracało.  Miejscem klęski była poczta.   Najpierw sprawdziłam sobie jak jest "koperta", przy okienku poprosiłam o nią:
 - Can I have envelope?
- sorry?
- paper case for letter (przygotowałam sobie tą odpowiedź wrazie niepowodzenia, miałam nadzieję, że się nie przyda)
- ooo, envelope?
 (damn! no przecież powiedziałam.. i to tak jak ona)
\Potem było gorzej, bo chciałam list z potwierdzeniem odbioru. Wpisałam to w tłumacza, mam nadzieję, że dobrze zrozumiał, bo dostałam jakiś paragon, ale nie potrafiłam już zapytać czy kiedy list zostanie dostarczony to dostanę wiadomość o tym. No nie potrafiłam znaleźć odpowiednich słów. Pustka w głowie, koniec, finito.
  Potem papier na który czekałam został zle wypełniony, a zaraz zaczną się urlopy. Cholera, muszę kombinować.

Już powoli przyzwyczajam się do tego miejsca. Coraz bardziej mi się tu podoba, choć nadal trwam w szoku kulturowym. Jak bardzo ludzie mogą się różnić?! Tutaj jest świat jakiego nie znałam. Jedne rzeczy naprawdę podziwiam np. otwartość i wszędobylskie uśmiechy, kiedy spotkasz się z kimś wzrokiem, możesz być pewny, że zakończy się  do usmiechem lub jakimś miłym  słowem. Tutaj ludzie mają do siebie duży dystans, to jest fantatyczne. Puby tętnią życiem, ludzie przychodzą tam w kazdy weekend i przy każdej okazji. Osoby w średnim wieku, a nawet dziedki czują się tam jak ryby w wodzie. Są dość głośni (weseli), tańczą i rozmawiają bardzo energicznie. Często jest tak, że młodzi przy nich siedzą jak mysz pod miotłą, tak przyćmiewają ich swoim blaskiem.

  Kraina deszczowców wcale nie wdaje nam się we znaki. Pogoda jest piękna, ciągle świeci słońce i jest ciepło. Tak bardzo obawiałam się tej aury przed przyjazdem, że bardzo miło się rozczarowałam. Wprawdzie nie wiem jak będzie kiedy rozhula się jesień, ale obecnie jest fantastycznie i życzę sobie takiej pogody codziennie. Jednakże jesień przyjdzie i jest to więcej niż pewne. W związku z tym życzliwi ostrzegają przed zmorą brytyjskich wysp, o której nawet mi przez myśl nie przyszło. Naprawdę nigdy nie słyszałam, żeby ktokolwiek narzekał na to, co dzieje się po ochłodzeniu powietrza. Otóż kiedy na dworze robi się zimno, a w domach jest znacznie cieplej przywędrowują niechciani - a jakże, goście. Obleśne i zdecydowanie większe niż chciałby ktokolwiek glądać, włochate i megaszybkie pająki.  Podobno bardzo ciężko je złapać i są wielkości niecałej dłoni. Wchodzą oknami, szparkami i innymi cienkimi zakamarkami. Niemal każdy już takiego widział, ale ja jeszcze nie, i nie chce! nigdy.  Usłyszałam o sposobie z kasztanami. Obrane kładzie się na oknach i innych miescach gdzie mogą przejsc. Podobno to działa, więc pozbierałam kasztany i to już było wyzwanie, bo pod kasztanowcami same skorupki i zdechłe liście... ktoś mnie uprzedził.

  Drugą zmorą są być ślimaki. Wielkie, obślizgłe i nie mają skorupek. Kiedy Kasia mi o tym opowiadała uśmiałam się mówiąc, że u nas na Koronowskiej też było ich pełno. Niektóre były śliczne, centkowane. Napradę uważałam, że są śliczne, wyjątkowe.

Jeden dzień, jeden tylko, taki wyrwany z całego tygodnia zdarzeń, ale od początku - od pierwszych promieni słońca wkradających się o świcie do naszego mieszkania budząc każdego po kolei, po późny wieczór, który wprowadzi do świata snów.

Ten post składa się tylko ze zdjęć, więc czym prędzej zapraszam do oglądania...

  O ile relacje z innymi dziećmi w przedszkolu uważam za bezproblemowe, a wręcz wzorowe to intryguje mnie jeden fakt. Aurelka bardzo chętnie żegna się ze mną i znika za drzwiami "muchomorków", nie grymasi gdy musi przebrać buty i ściągnąć kurtkę, nawet kiedy widzi inne płaczące dzieci. Przygląda im się, ale na szczęście nie naśladuje. Chętnie bierze udział we wszystkich zabawach i zajęciach organizowanych przez panie przedszkolanki,  zjada do końca ( niemal wylizuje talerz) wszystko co jej dadzą. Czasem tak się spieszy, że aż jej wypada bokami. Nie kłóci się, nie płacze i jest raczej grzeczna. Taki wzorowy, mały człowiek, który się czasem posika w majtki.

  Co mnie intryguje? Bo kiedy po nią przychodzę to oczywiście wypytuję co było, i choć Bubka ma duży zasób słów i można sobie z nią pogadać, to wersja o przedszkolu pozostaje bez zmian. " i dzieci byyyłyyy, i sie bawiiiłyyy... i było cisto!   i zupke zrobiłam i zjadłam" .Koniec.
  Raz przyszłam po nią wcześniej i musiałam czekać, bo akurat obiad był. Czekałam tak z mamą i babcią dwóc chłopców, w końcu jeden z nich przyszedł - a jest z tej samej grupy co bubka - i zaczął opowiadać. Był angielski i żółty to jeloł, a pani Ela była słoniem.  Byliśmy na dworze i sie bawiliśmy.   Kiedy zapytałam Aurelke co było w przedszkolu, zgadniesz co odpowiedziała? :))

No cóż, może dla niej jeszcze nie jest to na tyle istotne, wszystko co tam się dzieje to zabawa i dziwne widowisko. Z czasem zacznie kumać czaczę, bo wczoraj była jeszcze rytmika i pokazała jak robią grzechotki. Czyli coś zostaje ;)

 To taki mój tajemniczy milczek, który jest zawsze zadowolony.. z czego sie bardzo cieszę!

  Już niedługo wszystko się zmieni. Niby to takie oczywiste, a jednak jakoś nie dociera to do mnie.

Jakie to cudowne uczucie.

Znów jestem szczęśliwy.

Śmieje się z tych chmur.

Tych ciemnych nad głową.

W sercu mam słońce

i jestem gotów się zakochać.

przegonią wszystkich do domu.

Niech sobie pada.

Ja mam uśmiech na twarzy.

Pójdę tą ulicą

z tym wesołym refrenem na ustach.

Tak sobie śpiewam.

Śpiewam w deszczu.

  Nie wiem czy to nie za dalekie stwierdzenie, że pluszowa lala może  być najlepszą przyjaciółką. Tym bardziej, że nie słyszałam o tym nigdy. Ale jest pewna niezwykła więź między Krysią a Aurelią. Myślę, że jest  całkowicie realna i na swój sposób piękna. Choć Krysia nie mówi i praktycznie się nie porusza, to niemal cały czas ma uśmiech na twarzy. Piszę "niemal", bo czasem zdarzy jej się zapłakać i smutek trzeba ukoić przytuleniem. Tak, Aurelia traktuje ją bardzo personalnie, mówi do niej, tłumaczy najróżniejsze rzeczy,  przytula a czasem, gdy się wścieka - dość brutalnie z resztą - wyrzuci na sam koniec pokoju.     Nie raz słyszałam " Krysia, kocham cię, muuua", i tak sobie myślę, że w pewien sposób naśladuje zachowania nasze, dorosłych ( oczywiście nie rzucamy dzieckiem :D), bo przecież to jest jej "córeczka" - taką rolę pełni. Śpi z nią, otula i śpiewa kołysanki, naprawdę to bardzo rozczulający widok, na który aż samoistnie tworzy się maślana minka z westchnieniem w stylu " oooołlłł...".
  Żadnej innej zabawki nie traktuje w ten osobliwy sposób, ma jeszcze jedną lalę, ale siedzi w kącie. Liski, krówki i króliczki są tylko do głaskania przed zaśnięciem. nic więcej.

Jako ciekawostkę dodam, że imię Krysi nie jest przypadkiem. Nie tylko jest nawiązaniem do dawnych pięknych imion, ale dzięki niemu Bubka bardzo ładnie i szybko nauczyła się poprawnie wymiawać "r" ;)

 Na zewnątrz zrobiło się chłodniej, trochę nawet jesiennie przy okazji zimnego wiatru i słonecznej aury. Szybko okazało się, że Aurela w trymiga wyrosła ze wszystkic butów jakie ma w szafie, jedynymi pasującymi są sandały i papcie, które kupiłam jej przy okazji przedszkola. Naprawdę jestem zdumiona jak to się nagle stało, bo przecież jeszcze dwa tygodnie temu, a może 1,5 były jej dobre wszystkie pary. Trzeba było wybrać się na poszukiwania odpowiednich nanożników. Z pomoca przyszła Bunia i Bubka zaopatrzona została w porządne jesienne buciorki i płaszczyk. Ach.. normalnie rośnie w oczach ten nasz szkrab.

W tle przedszkole, przechodzimy obok niego kilka razy dziennie, ale teraz nagminnie sprawdzana jest klamka. W końcu to wrota do krainy dzieci... / Zdjęcie robione pod wieczór tego samego dnia. Ciężko było ją odciągnąć...

 Dziś był pierwszy dzień adaptacyjny w przedszkolu, Paula gapa poszła jeszcze wczoraj, ale szybko odprawiono nas z "kwitkiem" na jutrzejszy dzień. Ubrałam ją najpiękniej jak potrafiłam i wyruszyłyśmy po nowe przygody.  

Bubka została przydzielona do grupy "muchomorków", a jej znaczek to misiu, który niestety się odkleił. Będzie dzieliła swoją szafkę przez kilka dni ze śliweczką. Słodkie, prawda? ;)

 Rośnie mi już mały starszak, nawet nie wiem kiedy staje się coraz bardziej samodzielna. Chłonie świat jak gąbka, tak szybko się uczy. Czasem wystarczy pokazać jej coś tylko jeden raz a już załapie i robi to bez mrugnięcia okiem. Jestem pod wrażeniem, ogromnym wrażeniem jak Bóg stworzył człowieka.  Jak piękna jest jego droga przez życie. Teraz przypomniała mi się rozmowa z nauczycielką od biologii podczas lekcji indywidualnych, gdzie zachwycała się samym cudem poczęcia. Zarodek powstaje tak naprawdę z

   Po kilkudniowym deszczu w końcu wyszło słońce. Tak! własnie dzisiaj. Już wczoraj postanowiliśmy, że niedzielę rozpoczniemy od małej wycieczki rowerowej. Chcieliśmy obejrzeć "targ francuski", który już od dwóch dni stoi na śródmieściu. Co prawda bez zamiaru zakupu czegokolwiek, ale z chęcią zobaczenia, co tam w trawie piszczy.

  Namioty rozłożone były  aż pod sam kościół i tamteż unosił się bardzo intenssywny zapach pachnideł, mydeł ect, który był tak pomieszany, że przestał być przyjemny już dawno temu. Różnorodność kształtów, przeznaczeń była przeogromna. Bardzo spododały mi sie "żółwiki". 12 zł za mydełko.  Dalej były ciastka, różne, różniaste... cena powalająca bo 80zł / kg, przyprawy..jakieś ceraty i buble. Największe wrażenie robił ogromny ser! Nigdy takiego wielkiegoo nie widziałam, mmm...

  Zrodziło się od razu w mojej głowie pytanie, czy uda im się sprzedać swoje produkty w tak wysokich cenach?  Z resztą wydało mi się to trochę naciągane... Zaczęliśmy z Artim trochę spekulować, a co tam ;)

Od razu załapaliśmy się na lody, które były o rzut beretem. Podobno najlepsiejsze w mieście. Cóż - trzeba przecież sprawdzać TAKIE rzeczy.

   W końcu doczekałam się tak ciepłego dnia! To wspaniała okazja by hasać na boso po trawie i paplać się w wodzie cały Boży dzień. Tak właśnie spędziła go bubka, padając pod wieczór z krzykiem, mały kochany szkrab.           Po wielu porażkach w końcu udało mi się w kilku sytuacjach dotrzymać postanowienia. To już całkiem spory sukces! Jestem z siebie dumna, przecież nie da się zmienić "od tak" i zdaję sobie z tego sprawę. Ten cały proces musi trwać... i trwa, powoli. Często łapię się, gdy już palnęłam jakieś głupstwo. Trzeba poćwiczyć refleks i wywalić z siebie co niepotrzebne ;) Jestem na dobrej drodze! :)

Zapraszam do obejrzenia porcji zdjęć z ogrodu sprzed kilku dni...

  Całe dnie płacze niebo. Nie, to tylko dziś od samego rana popaduje, wczoraj  i przedwczoraj przecież deszczowo robiło się dopiero po południu. Sezon koszenia oficjalnie otwarty, kawał pracy za nami a teraz kilka dni odpoczynku. Jeszcze w ten weekend szkoła i festyn w Minikowie, mam nadzieję, że słońce będzie bardziej stanowcze i pokaże nam swoje oblicze przez całą sobotę.
 Zdjęcia są z dzisiejszej wyprawy z podaniem do przedszkola prywatnego. Po drodze było mnóstwo kałuż, które aż prosiły się aby do nich wskoczyć. Aurela w żabach obskakiwała wszystkie wzdłuż i wszerz. Po minie widać był jedynie skupienie i pełną koncentracje.   Szałem były  ślimaki ( są wszędzie!), które zbierała nieustannie wykrzykujac "ślyma!".

  Uwielbiam take dni jak ten - słoneczne, ciepłe i nad wyraz kolorowe.   Pierwszy raz przeżywam tak wiosnę. Intensywnie pozytywnie. Kocham ją! Jest taka piękna...   Poszłyśmy więc na mały spacer do lasu. Niestety nie było nam dane zapuścić się głębiej niż 60 metrów.Dlaczego? Odpowiedź jest  - jak dla mnie- dość zaskakująca. W lesie w gdzinach południowych roiło się od jakichś komarów. W sumie były bardziej czarne i chyba nieco większe, więc dałam im miano "dzikich komarów". Było od nich aż czarno! O dziwo nikt nie został zaatakowany, ukąszony ani nawet "obsiadany". Może wcale nie były to komary? Latały w identycznej pozycji i sposobie.    

      Po tym incydencie wybrałyśmy za cel naszej podróży pobliską górkę...