Mil key

  W końcu udało mi się wyciągnąć Lolę na zdjęcia. "W końcu", bo zawsze jakoś sceptycznie była nastawiona do takich eksperymentów, zupełnie nie wiem dlaczego. No dobra, może sama też nie czuję się zbyt komfortowo po drugiej stronie obiektywu, ale co tam. Od tego jestem.
 Miejsce miałyśmy bardzo fajne, bo nad samym jeziorem. Niestety pogoda nie dopisała i musialam diametralnie zmienić koncepcję zdjęć. Miało być w  wodzie, pod wodą i o świcie...

Trzeba było zaimprowizować, a oto efekty...

   Po kilkudniowym deszczu w końcu wyszło słońce. Tak! własnie dzisiaj. Już wczoraj postanowiliśmy, że niedzielę rozpoczniemy od małej wycieczki rowerowej. Chcieliśmy obejrzeć "targ francuski", który już od dwóch dni stoi na śródmieściu. Co prawda bez zamiaru zakupu czegokolwiek, ale z chęcią zobaczenia, co tam w trawie piszczy.

  Namioty rozłożone były  aż pod sam kościół i tamteż unosił się bardzo intenssywny zapach pachnideł, mydeł ect, który był tak pomieszany, że przestał być przyjemny już dawno temu. Różnorodność kształtów, przeznaczeń była przeogromna. Bardzo spododały mi sie "żółwiki". 12 zł za mydełko.  Dalej były ciastka, różne, różniaste... cena powalająca bo 80zł / kg, przyprawy..jakieś ceraty i buble. Największe wrażenie robił ogromny ser! Nigdy takiego wielkiegoo nie widziałam, mmm...

  Zrodziło się od razu w mojej głowie pytanie, czy uda im się sprzedać swoje produkty w tak wysokich cenach?  Z resztą wydało mi się to trochę naciągane... Zaczęliśmy z Artim trochę spekulować, a co tam ;)

Od razu załapaliśmy się na lody, które były o rzut beretem. Podobno najlepsiejsze w mieście. Cóż - trzeba przecież sprawdzać TAKIE rzeczy.

   W końcu doczekałam się tak ciepłego dnia! To wspaniała okazja by hasać na boso po trawie i paplać się w wodzie cały Boży dzień. Tak właśnie spędziła go bubka, padając pod wieczór z krzykiem, mały kochany szkrab.           Po wielu porażkach w końcu udało mi się w kilku sytuacjach dotrzymać postanowienia. To już całkiem spory sukces! Jestem z siebie dumna, przecież nie da się zmienić "od tak" i zdaję sobie z tego sprawę. Ten cały proces musi trwać... i trwa, powoli. Często łapię się, gdy już palnęłam jakieś głupstwo. Trzeba poćwiczyć refleks i wywalić z siebie co niepotrzebne ;) Jestem na dobrej drodze! :)

Zapraszam do obejrzenia porcji zdjęć z ogrodu sprzed kilku dni...

  Jak zwykle padało na festyn w Minikowie, ale to już chyba taka tradycja. Od zeszłego razu kiedy byłam, a to miało miejsce 2 lata temu, przyznać muszę, że cała impreza nabiera tempa i rozmachu. Całe mnóstwo stoisk, znacznie więcej wystawców i wielgachny hangar w którym były tylko dwa stiska z kwiatami, te ostatnie wyglądały dość mizernie. Impreza wzbogaciła się także o zawody psów rasowych.
  Jednak najfajniejszym stoiskiem okazał się taki z przyrodą, gdzie chłopak z pasją opowiadał o ptakach. Były przygotowane zagadki dla dzieci  min. szukanie piórek, dopasowywanie do  odpowiednich ptaszków, różne ciekawostki, quizy ,lunety.. i nagrody! Tak fajnie opowiadał, że czuć było w powietrzu jego fascynację. Coś pięknego.  Podzielił  także moje zdanie co do parku nad kanałem bydgoskim, dostałam broszurkę z trasą w tym miejscu i plakat ;) Super!

  Idąc wstecz jakieś trzy miesiące bardzo łatwo wręcz potknąć się o jedną, całkiem sympatyczną realcję zdjęciową o której dziwnym trafem zapomniałam. To naprawdę dziwne, ale zdarza się najlepszym.
 Ten dzień rozpoczął się całkiem wcześnie z uwagi na  kawał drogi do przejechania rowerkami po leśnych ścieżkach. Całą trupą zaraz po śniadaniu wyruszyliśmy na wycieczkę, w skład wchodzili babcia Irka, mama, bubka i pan Jurek. Ten ostatni był jednak tym pierwszym niemal przez cały czas, co trochę mnie zdumiało. Patrzyłam tak z szarego końca z niedowierzaniem. Potem tłumaczyłam sobie, że przecież ja mam taaaki cięzki bagaż (bubka) i chyba rower sie troche zepsuł :D No cóż, babcia też popylała całkiem nieźle, a nawet przerzutek nie miała. Jechaliśmy tak sobie całkiem przyjemnie, nawet górka stroma się pokazała. Wjechałam na nią po tym jak usłyszałam od babci " nie dasz rady, zejdź". Ledwo żywa, zipiąca i czerwona dotarłam na samą górę nie schodząc z mojego przybytku. Byłam z siebie dumna, ale i tak pozostała mi pozycja druga, bo  jako pierwszy wjechał Sami Wiecie Kto.
  Zgubiliśmy na chwilę drogę...  ale szybka akcja rozmowy z tubylcami i niemal bezbłędnie trafiliśmy do celu jako jedni z pierwszych. Piękna leśniczówka leżąca w Białych Błotach. Wkrótce pojawili się kolejni zaproszeni, głównie ekipa babć krejzolek, których wszędzie jest pełno. Co chwila wycieczki, pikniki, teatry. Uff... i ciągle im mało;) Moja babcia jest jedną z nich , mama z resztą po cichu też.

  Całe dnie płacze niebo. Nie, to tylko dziś od samego rana popaduje, wczoraj  i przedwczoraj przecież deszczowo robiło się dopiero po południu. Sezon koszenia oficjalnie otwarty, kawał pracy za nami a teraz kilka dni odpoczynku. Jeszcze w ten weekend szkoła i festyn w Minikowie, mam nadzieję, że słońce będzie bardziej stanowcze i pokaże nam swoje oblicze przez całą sobotę.
 Zdjęcia są z dzisiejszej wyprawy z podaniem do przedszkola prywatnego. Po drodze było mnóstwo kałuż, które aż prosiły się aby do nich wskoczyć. Aurela w żabach obskakiwała wszystkie wzdłuż i wszerz. Po minie widać był jedynie skupienie i pełną koncentracje.   Szałem były  ślimaki ( są wszędzie!), które zbierała nieustannie wykrzykujac "ślyma!".

  Piekny aczkolwiek bardzo chłodny poranek w przedostatni dzień majówki. Nie mogłam już dłużej leżeć, bo "pewne okoliczności nie przyrody" bardzo utrudniały mi odpoczynek, spanie ect. Wybyłam więc na spacerek krajoznawczy po okolicy, a że ta całkiem urodziwa, to była to czysta przyjemność. W większości są to ogródki działkowe, jednak w żadnym razie zrzeszone, a na gruncie prywatnym. Chciałam nawet porobić im zdjęcia, ale mój obiektyw 50mm znacznie utrudniał to zadanie, więc w końcu zrezygnowałam.  W zamian trochę popłynęłam z szumem wiatru szalejącm po tafli wody. Widok był balsamem dla moich oczu.