Mil key

Tak głęboko przeżywam teraz wiosnę, to istne odrodzenie. Wszystko co mnie otacza wywiera na mnie dużo silniejsze wrażenie i kompletnie nie potrafię wytłumaczyć sobie dlaczego. Intensywnie wsłuchuje się w naturę, w ten cudowny spokój i harmonię. Nigdy wcześniej nie doceniałam ptaków, zwłaszcza tych głęboko schowanych w gęstych liściach wysokich drzew. Ich śpiew jest balsamem dla moich uszu. Zawsze kiedy wchodzę do mojego parku, zdaję sobie sprawę jak bardzo tęskniłam za tym wszystkim co tam widzę i słyszę. Poważnie.
Najbardziej ukochałam sobie aleje z drzew liściastych. Jest magiczna! Dziś też byłam w tym miejscu w drugiej połowie dnia. Wybrałyśmy się na akcję fotkową, żeby zatrzymać kwitnące drzewa. Lada moment pozosatnie po nich jedynie wspomnienie...

Uwielbiam take dni jak ten - słoneczne, ciepłe i nad wyraz kolorowe. Pierwszy raz przeżywam tak wiosnę. Intensywnie pozytywnie. Kocham ją! Jest taka piękna... Poszłyśmy więc na mały spacer do lasu. Niestety nie było nam dane zapuścić się głębiej niż 60 metrów.Dlaczego? Odpowiedź jest - jak dla mnie- dość zaskakująca. W lesie w gdzinach południowych roiło się od jakichś komarów. W sumie były bardziej czarne i chyba nieco większe, więc dałam im miano "dzikich komarów". Było od nich aż czarno! O dziwo nikt nie został zaatakowany, ukąszony ani nawet "obsiadany". Może wcale nie były to komary? Latały w identycznej pozycji i sposobie.

Po tym incydencie wybrałyśmy za cel naszej podróży pobliską górkę...

Są takie miejsca do których chcemy wracać, o ktrórych myśli są zawsze ciepłe. Takie miejsca, gdzie nabierając powietrze pełną piersią serce zaczyna drżeć i mocniej bić. To uczucie, ze jesteś siebie niż kiedykolwiek wcześniej. To takie Twoje miejsce, choć jesteś tam pierwszy raz w życiu. Takie właśnie mam odczucia w stosunku do Podlasia. Dla mnie jest ono magiczne, prawdziwe i naprawdę piękne...
Kilka lat temu pojechaliśmy na kilkudniową wycieczkę w tamte rejony z pretekstem odwiedzin mojego pradziadka, kończył bowiem swoje 80? urodziny. Co prawda nie byliśmy zaproszeni, nie wiem nawet czy wcześniej był poinformowany o naszym przyjeździe, tak czy siak był to spontan.

Może to co napiszę wyda się kontrowersyjne, ale tak właśnie czuję. Będąc dziś w tym miejscu czułam się bardzo dobrze. To było coś zmieszane z ulgą, spokojem i przyjemnością. Dla mnie przyjemna jest właśnie cisza. Jeszcze nie tak dawno temu zupełnie nie miały dla mnie znaczenia hałaśliwe ulice, były mi obojętne, w ogóle nie przeszkazały. Do teraz.

- Jak tam zając? Był?
- No był, ale taki oszukany.
- Co to znaczy?
-No bo poszłyśmy szukać koszyczków do ogródka rano, no i babcia i ciocia nam podpowiadały.
- To chyba dobrze, co?
- No tak, ale one wiedziały wcześniej gdzie są te koszyczki. Ten zając był oszukany... nie było go.

Kiedyś nastaje moment prawdy. Zawsze towarzyszy mu rozczarowanie, smutek i trochę złości. Kurczę... szkoda, że jednak podpowiadały.

Wielka Sobota, a od niej już tylko jeden krok do Wielkanocy. Kurczę, czuję, że to jeszcze nie tak powinnam spędzać i przeżywać to święto. Zdecydowanie powinnam zrobić to co należy i w duchu być spokojną, radować się z cudu Bożego zmartwychwstania. Bardziej liczą się porządki, gotowanie i strojenie jajek niż zatrzymanie się na chwilę, zrozumienie całego sensu tego święta i pojęcie tego co jest tak naprawdę ważne. Ja jeszcze tego nie wiem, ale wiem na pewno, że błądzimy... Robimy rzeczy błahe. Czy następne święta będą lepsze? W duchowym sensie.

Trochę zaczęłam z innej beczki, wiem. Nie mniej był to jednak bardzo pogodny i radosny dzień. Dzieciaki grandziły,wspólnie spędziliśmy czas i zrobiliśmy punkt po punkcie co trzeba... no, prawie...