Mil key

   Za nami najtrudniejszy okres. Rzekomo, bo jeszcze ciągle coś. Teraz trchę się narobiło nowych rzeczy. Kurczę, kurczę, kurczę. Aurelka rośnie, w tym roku dane było jej zbaczyć śnieg tylko jeden raz i to w bardzo lichej postaci. Wczoraj bardzo ładnie napadało w Polsce. Ile bym dała by szuflować te zaspy, nawet cały dzień.A po wszystkim zjeść miskę najpyszniejszej gorącej zupy od babci. Kto by pomyślał?   U nas nawet ciepło, w niedzielę poszliśmy na spacer d pobliskiego parku. Gwar ptaków jakby skandwał nadchodzącą wiosnę. To przepiękna melodia natury. Balsam dla uszu. Słońce miło łuskało nas po policzkach. Jeden dzień bez szarości. Wieczorem spłynęła gęsta mgła i zasłoniła wszystko.
 

  To ten okres, kiedy za nic nie masz ochoty wychylać nosa spod cieplutkiej pierzyny. Najchętniej spędzić czas w wygrzanym wyrku, z kubkiem kakao a przy tym oglądając jakiś dobry film, lub czytając jeszcze lepszą książkę. Szkoda, że tak nie można, bo  mały obywatel sprawia, że to misja niewykonalna. Z drugiej strony, gdyby go nie było pewnie musiałabym wstawać jeszcze wcześniej a wracając po kilku godzinach nie miałabym ochoty na nic innego niż "jeść -> myć -> spać". Choć na pewno byłoby łatwiej. O wiele.
 Czekamy na wiosnę. Tak usilnie wierzę, że kiedy przyjdzie to będą już załatwione najważniejsze sprawy. Wraz z nimi przyjdą jakieś lepsze czasy, kiedy problemy zostaną rozwiązane i z czystym kontem będziemy mogli pójść drobnym kroczkiem do przodu. Nie ma już odwrotu, nie przez najbliższy czas. Będzie dobrze, musi być.

 Dziecko mi rośnie. Bardzo i teraz tak wyraźnie to widzę. Rozmawiamy dużo, na różne tematy, zaskakuje mnie nowymi umiejętnościami. Teraz muszę się mieć na baczności, by nie traktować jej zbyt "niepoważnie", bo już nie raz powiedziała mi, że jest "dorosła".  Jest bardzo dobrym obserwatorem, często powtarza w zabawie sytuacje, które się wydarzyły, zna sporo piosenek i wierszyków. Nawet takich długich, ktore mi ciężko zapamiętać. Z małą pomocą powie cały. Muszę to nagrać ;) Rośnie, rośnie a ubranka stają się małe. To w pewnym sensie straszne, bo nie nadążam z zakupami. Brakuje mi tutaj takich typowych polskich lumpeksów, gdzie chodziło się  na szperanie i można było znaleźć ładne, niezniszczone ubranka za symboliczną cenę. Tutejsze "lumpeksy" to sklepy charytatywne i ciężko tam znaleźć coś "do noszenia". Często są to rzeczy skulkowane, sprane i rozciągnięte, do tego drogie(jednakowa cena niezależnie od ubranka).        Dziś miałam szczęście. Szukałam rajstop dla bubska, a znalazłam nowe spodnie. To naprawdę wielka rzadkość.

  W końcu udało nam sie dotrzeć na zamek, pomimo okropnej pogody. Lodowaty wiatr w połączeniu lekkim deszczykiem nie był wcale "zamówiony". Szkoda było jednak siedzieć w domu i zbijać bąki, tym bardziej, że niewiele czasu zostało do wyjazdu. Tym razem udało nam się zorganizować "wycieczkę" na raty.   W pierwszej kolejności był to zamek. Po drodze miałyśmy okazję podziwiać z naprawdę bliska dwa drodne, ale młode jelenie. Pierwszy z nich kiedy przebiegł nam drogę i zatrzymał się w pobliskiej przyschniętej paproci stał się niemal niewidoczny.  Natura naprawdę jest niesamowita, a ten kamuflaż jest na piątkę z plusem!  Drugi stał sobie na górce, pod drzewkiem, które musiałyśmy obejść, obok niego hasała wiewiórka co wyglądało troszkę jak z bajki o królewnie śnieżce, gdzie zwierzątka się rozumieją i właśnie taki potencjalny jelonek żyje w konspiracji z zadziorną wiewiórą.

  Na dziedzincu już stała choinka, jeszcze nie przystrojona, pewnie 12 grudnia już będzie - zgodnie z tutejszą tradycją. Jednak stajnia/powozownia już była bardzo magiczna...

Droga na zamek prowadzi przez prześliczny stary park. Są w nim wiekowe drzewa zamieszkane przez szare wiewiórki i różnorakie ptaszki, Niemal codziennie można też spotkać krowy.




Druga część parku jest niedostępna dla psiaków i krów z pierwszej części, nie jest jednak to część bez mieszkańców. Tutaj miejscowymi bobkami jest stado danieli, od czasu do czasu owce, bażanty i kaczki w stawie. Leży tutaj też ogromne drzewo, które pocięte zostało na dwie części

 W zeszłą sobotę miałam przyjemność uczestniczyć a nawet dokumentować wspaniałą uroczystość jaką jest ceremonia zaślubin. Było to o tyle ciekawe doświadczenie, bo nigdy jeszcze nie widziałam takiej uroczystości w obcym kraju, na żywo. Płaszczyzną porównawczą będzie urząd stanu cywilnego vs register office.   Dodam tylko, że bardzo się cieszę, że nie ma mnie na żadnym zdjęciu, bo mój ubiór nie był odpowiedni. Miałam sukienkę, ale nie mogłam ubrać do niej "trampek". Za mało ubrań... wszystkiego. Na szczęście dowody pozostaną jedynie w pamięci mojej i pozostałych gości. Mam nadzieję, że i ta będzie dość krótka;)



Pierwszym krokiem do zawarcia małżeństwa jest rejestracja w "register office" . Jeśli chcesz się pobrać, konieczne będzie wydrukowanie kartki z twoimi danymi i wywieszenie w gablocie urzędu, jesli ktoś miałby coś przeciwko, może to zgłosić w ciągu miesiąca. Informacja o jednej osobie to koszt 30 funtów.

   Wszystko zaczęło się kiedy opuścił swoją wieś by zdobyć wielki świat. Nie było mu w głowie zostawać i próbować coś zdziałać na miejscu, trzeba przecież nagle stać się bogatym. Choć słoma z butów nadal wystaje, zamienił kalosze na mokasyny. Wraca co jakiś czas wielkie panisko by zrobić wokół siebie wielkie szoł, by cala wieś wiedziała, że teraz jest gość, że o biedzie zapomniał. Każdy miły, usluzny choć w sercu zawiść kielkuje. Rośnie z każdą chwilą, kiedy myślą o tym swiatowcu. W końcu ktoś się wylamal, jedzie tuż za nim do świata wielkiego. Najlepsi kumple od podstawówki. Tydzień mija i wszystko się zmienia. Swiatowiec przestaje być 'pierwszy' najlepszy, i w kumplu upatrzyl konkurencję. Co z tego, ż obaj tą samą stawkę mają, najniższą krajową? Zaczyna się chora rywalizacja,  która nie ma prawa być rozstrzygnięta. A że oboje mają tą samą pozycję, to zamiast aspirowac wyżej, rozwijać się to będą sobie uprzykrzać życie. Przecież to latwiejsze i zgodne z naturą światowcow. To doniesie, obsmaruje, czasem wyssie. Coś z palca. By tylko zaszkodzić, czasem nawet rozdzielić rodzinę.  Co bardziej przedsiębiorczy, to założy działalność i będzie na swój rachunek robił. A że fajny chłopak, to będzie sprzedawał to za czym Polakom najbardziej tęskno, jedzenie i inne produkty z kraju Wisły. Fajny chłopak, miły a i ceny do przełknięcia, jak to fajnie że ktoś o tym pomyślał i można czasem poczuć coś bliższego domu. Fajny chłopak, ale wali wszystkich klientów. To jego sposób na więcej# . U niego nigdy nie zobaczysz rachunku, a zakupy za 10 f okazują się być o 4 więcej. To takie normalne, przecież 'każdy orze jak może' myśląc że wszyscy wokół głupsi. Zapomniał jednak że chytry dwa razy traci i siedzi w tym zawistnym świecie po same uszy, z własnej woli.

Nienawidzę tego, nie wsadzam też wszystkich do jednego worka i nie oceniam ludzi zbyt pochopnie, kiedyś owszem, ale pomyliłam się bardzo i to dało mi nauczkę. Jednak Kiedy ktoś myśli ze jest cwanszy od samego siebie...

  Dziś w naszym miasteczku odbyły się charytatywne zawody w podnoszeniu ciężarów. Wszystkie zebrane pieniądze zostały przekazane fundacji na rzecz pomocy dzieciom z rakiem. Zawodników było mniej niż dziesięciu, ale hartu ducha mieli za dwudziestu. Poziom był naprawdę wysoki, a miarą zwycięstwa był podniesiony ciężar w przeliczeniu na wagę zawodnika.
  Siłownia wspierała darmową wodą i bananami, których było całe wiadro. Także nikomu nie mogło zabraknąć energii przed, a także po starcie.  Atmosfera była raczej luźna i przyjemna, bo wszyscy doskonale sie znali. Naprawdę fajne wydarzenie i cieszę się, że mogłam wziąć w nim udział. Co prawda trochę z boku, ale nie tak daleko, bo miałam bojowe zadanie wszystko udokumentować.

Ale zacznijmy od początku...  bo na początku trzeba było poczekać na resztę zawodników, obejrzeć sobie siłownię, wypróbować trochę sprzętu... a następnie się zważyć.

rozgrzewka,a raczej.. rozgrzewa :)

Lista chętnych do udziału w zawodach

żywa legenda Welshpool - Mariusz Piliński jest strongmanem z osiągnięciami.









  A najlepszym okazał się pan na zdjęciu poniżej. Gratulacje! )