Mil key

Jezioro w Piechcinie to całkiem interesująca ciekawostka. Wygląda jak Grecja czy Chorwacja ze względu na błękitno-turkusową wodę, która jest naprawdę przejrzysta, bo aż do 12 metrów. Na około akwenu wystają wysokie, strome skały wapienne i to właśnie ich obecność jest powodem tego zjawiska. Otóż jeszcze sześćdziesiąt lat wstecz była tutaj czynna kopalnia odkrywkowa tego surowca. Wapień pozyskiwało się głównie do produkcji wapna, cementu, sody. Kiedy ją zamknięto utworzył się ten popularny w kujawsko-pomorskim zbiornik wodny.

Na dnie jeziora są pozostałości po dawnej eksploatacji górniczej, m.in. rury, stalowe płyty, schody, ale także dwa zatopione samochody Fiat 126, opony samochodowe, drewniana 6,5-metrowa żaglówka kabinowa i 12-metrowy morski jacht, którego maszt widać z jednej ze skał. Na płytszej wodzie występuje roślinność, gdzieniegdzie całkiem spore martwe drzewa oraz ryby okonie i szczupaki.

Bardzo strome zbocza, skaliste dno i ogólnie teren prywatny wraz ze znakami informującymi o zakazie kąpieli nie zniechęcają potencjalnych amatorów pływania. Jednak woda często bywa naprawdę zimna, więc te kąpiele nie trwają zbyt długo. Piechcin przede wszystkim upatrzyły sobie pary nowożeńców na sesje ślubne. Podczas naszej wycieczki było ich chyba z pięć. Jest tam chyba z sześć stałych punktów do pozowania na których się zmieniali.

Jeszcze niedawno myślałam, że mnie to ominie. Takie przeboje zdarzają się przecież wszystkim wokół, a nie mnie, tym bardziej, że jak dotąd nie miałam problemów z naszym "aniołkiem". Jednak nastał moment, kiedy to cudne dziecię pokazało swoje drugie oblicze! Jakie ogromne jest moje zdziwienie, nie muszę tłumaczyć.
Bunty i bunciki zaczynają towarzyszyć nam każdego dnia, przy niemal każdej czynności. Zwłaszcza jeśli chodzi o poranne ubieranie, wyjście do sklepu czy powrót do domu. Och.. brakuje mi już sił czasami. Gdzie jest moje dziecko? Co to się dzieje? Widać przyszedł czas na moją weryfikację, muszę wziąć się w garść i podjąć to wyzwanie. Na pewno damy radę okiełznać tego urwisa...

Co prawda, czerwiec już się niemal dopełnił, ale jego ostatnie tchnienie załapało się na tę skromną relację. Każdego miesiąca ogród mojej mamy odsłania swoje niepowtarzalne oblicze. Ba, zmienia się nawet jeszcze częściej, bo niektóre rośliny pokazują kumulację piękności niezwykle krótko. Do tego dodać muszę, że sama opiekunka ogrodu, jak na kobietę przystało często zmienia zdanie, stąd i jej królestwo co chwila jest przekopywane, reorganizowane, przemeblowywane. Dlatego, każdy, kto bywa tam raz na jakiś czas na pewno będzie nieco zaskoczony, że nawet drzewo przewędrowało 10 metrów dalej, a na innym zawisły kolorowe butelki. W tym osobliwym miejscu nie ma prawa się nudzić! Zapraszam na relację z ogrodu czerwcowego...

Za nami najtrudniejszy okres. Rzekomo, bo jeszcze ciągle coś. Teraz trchę się narobiło nowych rzeczy. Kurczę, kurczę, kurczę. Aurelka rośnie, w tym roku dane było jej zbaczyć śnieg tylko jeden raz i to w bardzo lichej postaci. Wczoraj bardzo ładnie napadało w Polsce. Ile bym dała by szuflować te zaspy, nawet cały dzień.A po wszystkim zjeść miskę najpyszniejszej gorącej zupy od babci. Kto by pomyślał? U nas nawet ciepło, w niedzielę poszliśmy na spacer d pobliskiego parku. Gwar ptaków jakby skandwał nadchodzącą wiosnę. To przepiękna melodia natury. Balsam dla uszu. Słońce miło łuskało nas po policzkach. Jeden dzień bez szarości. Wieczorem spłynęła gęsta mgła i zasłoniła wszystko.

To ten okres, kiedy za nic nie masz ochoty wychylać nosa spod cieplutkiej pierzyny. Najchętniej spędzić czas w wygrzanym wyrku, z kubkiem kakao a przy tym oglądając jakiś dobry film, lub czytając jeszcze lepszą książkę. Szkoda, że tak nie można, bo mały obywatel sprawia, że to misja niewykonalna. Z drugiej strony, gdyby go nie było pewnie musiałabym wstawać jeszcze wcześniej a wracając po kilku godzinach nie miałabym ochoty na nic innego niż "jeść -> myć -> spać". Choć na pewno byłoby łatwiej. O wiele.
Czekamy na wiosnę. Tak usilnie wierzę, że kiedy przyjdzie to będą już załatwione najważniejsze sprawy. Wraz z nimi przyjdą jakieś lepsze czasy, kiedy problemy zostaną rozwiązane i z czystym kontem będziemy mogli pójść drobnym kroczkiem do przodu. Nie ma już odwrotu, nie przez najbliższy czas. Będzie dobrze, musi być.

Dziecko mi rośnie. Bardzo i teraz tak wyraźnie to widzę. Rozmawiamy dużo, na różne tematy, zaskakuje mnie nowymi umiejętnościami. Teraz muszę się mieć na baczności, by nie traktować jej zbyt "niepoważnie", bo już nie raz powiedziała mi, że jest "dorosła". Jest bardzo dobrym obserwatorem, często powtarza w zabawie sytuacje, które się wydarzyły, zna sporo piosenek i wierszyków. Nawet takich długich, ktore mi ciężko zapamiętać. Z małą pomocą powie cały. Muszę to nagrać ;) Rośnie, rośnie a ubranka stają się małe. To w pewnym sensie straszne, bo nie nadążam z zakupami. Brakuje mi tutaj takich typowych polskich lumpeksów, gdzie chodziło się na szperanie i można było znaleźć ładne, niezniszczone ubranka za symboliczną cenę. Tutejsze "lumpeksy" to sklepy charytatywne i ciężko tam znaleźć coś "do noszenia". Często są to rzeczy skulkowane, sprane i rozciągnięte, do tego drogie(jednakowa cena niezależnie od ubranka). Dziś miałam szczęście. Szukałam rajstop dla bubska, a znalazłam nowe spodnie. To naprawdę wielka rzadkość.

W końcu udało nam sie dotrzeć na zamek, pomimo okropnej pogody. Lodowaty wiatr w połączeniu lekkim deszczykiem nie był wcale "zamówiony". Szkoda było jednak siedzieć w domu i zbijać bąki, tym bardziej, że niewiele czasu zostało do wyjazdu. Tym razem udało nam się zorganizować "wycieczkę" na raty. W pierwszej kolejności był to zamek. Po drodze miałyśmy okazję podziwiać z naprawdę bliska dwa drodne, ale młode jelenie. Pierwszy z nich kiedy przebiegł nam drogę i zatrzymał się w pobliskiej przyschniętej paproci stał się niemal niewidoczny. Natura naprawdę jest niesamowita, a ten kamuflaż jest na piątkę z plusem! Drugi stał sobie na górce, pod drzewkiem, które musiałyśmy obejść, obok niego hasała wiewiórka co wyglądało troszkę jak z bajki o królewnie śnieżce, gdzie zwierzątka się rozumieją i właśnie taki potencjalny jelonek żyje w konspiracji z zadziorną wiewiórą.

Na dziedzincu już stała choinka, jeszcze nie przystrojona, pewnie 12 grudnia już będzie - zgodnie z tutejszą tradycją. Jednak stajnia/powozownia już była bardzo magiczna...

Kiedy przyjechała do nas z wizytą siostra Artura pojawił się pretekst do wielu spacerów po okolicy. Chętnie pokazywałam jej swój punkt widzenia na tutejsze niuanse i naprawdę bardzo cieszyłam się z tej wizyty. Jeszcze bardziej cieszyła się Aurelka, która za ciocią Lolką wręcz przepada.

Tym razem zapraszam do relacji ze spaceru do pobliskiego parku,,,

Droga na zamek prowadzi przez prześliczny stary park. Są w nim wiekowe drzewa zamieszkane przez szare wiewiórki i różnorakie ptaszki, Niemal codziennie można też spotkać krowy.

Druga część parku jest niedostępna dla psiaków i krów z pierwszej części, nie jest jednak to część bez mieszkańców. Tutaj miejscowymi bobkami jest stado danieli, od czasu do czasu owce, bażanty i kaczki w stawie. Leży tutaj też ogromne drzewo, które pocięte zostało na dwie części